СЛУХАЦЬ І ЧУЦЬ
МАНІФЕСТ
З нагоды слогану 6-га фестывалю кіно Паўночных і Балтыйскіх краін «Паўночнае ззянне» — СЛУХАЦЬ І ЧУЦЬ.

Вы думалі калі-небудзь, як часта мы слухаем, але не чуем? Мы настолькі апантаныя ўласнымі страхамі, болем, моцнымі перакананнямі/меркаваннямі, што проста не можам пачуць, што адчувае іншы чалавек, жывёла, дрэва…

Нават калі гэты нехта крычыць — мы ўпарта не чуем. Часцей за ўсё, з-за ўласнага эга. Мы не чуем, калі некаму патрэбныя спачуванне і дапамога; калі нашай планеце патрэбная дапамога; калі жанчынам, якія пакутуюць ад фізічнага, сэксуальнага, псіхалагічнага гвалту, — патрэбная дапамога; мы не чуем чалавека ў дэпрэсіі і палохаемся таго, хто на мяжы самагубства…

Як часта вы сапраўды чуеце тое, што слухаеце? Чуць — гэта даволі рэдкая здольнасць, бо ў мітусні хуткаплыннага сучаснага жыцця на тое, каб сапраўды пачуць, не застаецца ні часу, ні энергіі, ні рэсурсаў. Можа быць, таму бывае цяжка адшукаць эмпатыю і спачуванне, калі чалавек не чуе сябе, блізкіх, наваколле, прыроду — паспачуваць і дапамагчы становіцца невыканальнай місіяй. Але менавіта слухаць і чуць — тое, што нас уратуе. Бо, па кім бы ні звінеў звон, ён звініць па кожным з нас, мы ўсё — адно.

Праўда, часам, калі мы нарэшце чуем, то асуджаем, бяжым, хаваемся?

Гэта ўсё немудрагелістыя механізмы псіхалагічнай самаабароны, механізмы выжывання чалавечай псіхікі. Прабрацца праз іх часам даволі складана. А ў некаторых выпадках — немагчыма. Наша эга заўжды будзе змагацца ў абарону нас саміх, а іншыя няхай спраўляюцца самі. Адсюль абыякавасць, «мая хата з краю», адсутнасць эмпатыі, вікцімблэймінг, адсюль — вайна ў Сірыі нас не тычыцца, пажары ў Аўстраліі падаюцца страшнай казкай, а Грэта Тунберг — няўмелым дзіцём, якое варта толькі высмеяць. Адсюль, калі актывісты заклікаюць «зрабіць нешта», таму што планета гіне, — мы адчуваем нейкую няёмкасць і раздражненне. Што мы, уласна, можам зрабіць? Адказ: хаця бы нешта добрае з таго, што знаходзіцца ў зоне нашага ўплыву. Гэта напраўду ўжо даволі шмат.

Яшчэ цяжэй, калі цябе нарэшце пачулі, — пачуць у адказ і адкрыць сэрца, а не атрымліваць асалоду ад абвінавачванняў. Часам цяжка праявіць гэтыя самыя эмпатыю і клопат, пра якія ў ХХІ стагоддзі, даволі нарцысічным часе, столькі размоваў і якіх так не хапае. Мы ўсе ўзаемазвязаныя, звон звініць па ўсіх нас, і ніхто ніколі ў поўнай меры не ведае, чым жыве іншая душа — таму кожны дзень так важна праяўляць дабрыню, клопат, разуменне і падтрымку да блізкіх людзей, сяброў, калег, проста незнаёмцаў, наваколля, жывёлаў.

Гвалт спараджае гвалт. Энергія дабрыні і не-гвалтоўных паводзінаў спараджае дабрыню і любоў, часам для гэтага дастаткова толькі пасміхнуцца, часам — не ўзяць пластыкавы пакунак у краме, часам адказаць даверам на давер, а часам проста адкрыць сэрца. Важна не толькі слухаць, але і чуць — прапускаць праз сэрца, праяўляць разуменне, не баяцца паказаць любоў, думаючы, што гэта праява слабасці.

Чалавек — істота разумная і свядомая. У нас ва ўсіх ёсць выбар, хаця многім з нас на пост-савецкай прасторы вядомы іншы падыход ў мысленні. Мы ўсе маем выбар, мы можам выбраць: пачуць і адкрыць сэрца, дапамагчы іншаму, прысвяціць час, дазволіць атрымаць дапамогу.

СЛУХАЦЬ І ЧУЦЬ — гэта яшчэ і пра сябе, пра тое, што абавязкова трэба слухаць сябе і адпусціць страх быць сабой. Самавыказвацца, чуць сябе — гэта значыць любіць сябе і прымаць. З гэтага і толькі з гэтага пачынаецца здольнасць да таго, каб чуць іншых. Чалавек — істота складаная. Таму часам любіць і паважаць людзей бывае даволі няпроста. Мы вучымся рабіць гэта кожны дзень праз спачуванне, дараванне, клопат. Мы вучымся слухаць і чуць адно аднаго, чуць прыроду

Што мы чуем?

Калі я была маленькай, мама аднойчы спытала ў мяне, кім я хачу стаць, калі вырасту. Я адказала, што хачу стаць міратворцам. Я ўяўляла, як з экранаў тэлевізараў буду расказваць усім людзям на зямлі, як важна любіць адно аднаго і не ваяваць. У прынцыпе ўсё, што я раблю — пра гэта. Пра тое, каб адчуваць тонка і праяўляць сардэчнасць, эмпатыю. Я маю, можа быць, нейкае напаўдзіцячае наіўнае перакананне, што гэта ключавыя якасці, калі людзі раўняюцца на гэта, то ніякія войны, непавага да слабейшага, гвалт, знявага наваколля — немагчымыя.

«Паўночнае ззянне» сёлета як міратворац. Прапаноўвае «спыніць агонь», спыніцца хаця бы на фестывальны тыдзень, улучыць троху часу, абвастрыць увагу і паслухаць. Пра правы жанчын і кампаніі супраць хатняга гвалту, пра жудасныя наступствы псіхалагічнага, эмацыйнага, сэксуальнага, фізічнага і фінансавага гвалту, пра экалагічную катастрофу і змену клімату, пра знікненне цэлых экасістэм, пра рэкордныя выкіды вуглякіслага газу ў атмасферу, пра менталітэт пераспажывання і перавытворчасці, пра патрыярхат. І, усё ж такі, нягледзячы ні на што, пра любоў і прыгажосць.

Паслухайце пра гэта, паспрабуйце пачуць, выйдзіце з зоны камфорту, калаўроту стрэсу і цэйтноту і проста паслухайце, адчуйце, пачуйце. У свеце столькі дабрыні і любові, колькі мы можам сабе ўявіць. І ў нас заўжды ёсць выбар, што думаць і як адчуваць.
Заснавальніца і дырэктарка
кінафестывалю «Паўночнае ззянне»
Воля Чайкоўская
Навіны
Паўночнае Ззянне ў вашай пошце
Падпішыцеся на рассылку і заставайцеся ў курсе новых фестывальных паказаў і праектаў.
Нашы партнёры
СЛУХАЦЬ
І ЧУЦЬ
МАНІФЕСТ
З нагоды слогану 6-га фестывалю кіно Паўночных і Балтыйскіх краін «Паўночнае ззянне» — СЛУХАЦЬ І ЧУЦЬ.

Вы думалі калі-небудзь, як часта мы слухаем, але не чуем? Мы настолькі апантаныя ўласнымі страхамі, болем, моцнымі перакананнямі/меркаваннямі, што проста не можам пачуць, што адчувае іншы чалавек, жывёла, дрэва…

Нават калі гэты нехта крычыць — мы ўпарта не чуем. Часцей за ўсё, з-за ўласнага эга. Мы не чуем, калі некаму патрэбныя спачуванне і дапамога; калі нашай планеце патрэбная дапамога; калі жанчынам, якія пакутуюць ад фізічнага, сэксуальнага, псіхалагічнага гвалту, — патрэбная дапамога; мы не чуем чалавека ў дэпрэсіі і палохаемся таго, хто на мяжы самагубства…

Як часта вы сапраўды чуеце тое, што слухаеце? Чуць — гэта даволі рэдкая здольнасць, бо ў мітусні хуткаплыннага сучаснага жыцця на тое, каб сапраўды пачуць, не застаецца ні часу, ні энергіі, ні рэсурсаў. Можа быць, таму бывае цяжка адшукаць эмпатыю і спачуванне, калі чалавек не чуе сябе, блізкіх, наваколле, прыроду — паспачуваць і дапамагчы становіцца невыканальнай місіяй. Але менавіта слухаць і чуць — тое, што нас уратуе. Бо, па кім бы ні звінеў звон, ён звініць па кожным з нас, мы ўсё — адно.

Праўда, часам, калі мы нарэшце чуем, то асуджаем, бяжым, хаваемся?

Гэта ўсё немудрагелістыя механізмы псіхалагічнай самаабароны, механізмы выжывання чалавечай псіхікі. Прабрацца праз іх часам даволі складана. А ў некаторых выпадках — немагчыма. Наша эга заўжды будзе змагацца ў абарону нас саміх, а іншыя няхай спраўляюцца самі. Адсюль абыякавасць, «мая хата з краю», адсутнасць эмпатыі, вікцімблэймінг, адсюль — вайна ў Сірыі нас не тычыцца, пажары ў Аўстраліі падаюцца страшнай казкай, а Грэта Тунберг — няўмелым дзіцём, якое варта толькі высмеяць. Адсюль, калі актывісты заклікаюць «зрабіць нешта», таму што планета гіне, — мы адчуваем нейкую няёмкасць і раздражненне. Што мы, уласна, можам зрабіць? Адказ: хаця бы нешта добрае з таго, што знаходзіцца ў зоне нашага ўплыву. Гэта напраўду ўжо даволі шмат.

Яшчэ цяжэй, калі цябе нарэшце пачулі, — пачуць у адказ і адкрыць сэрца, а не атрымліваць асалоду ад абвінавачванняў. Часам цяжка праявіць гэтыя самыя эмпатыю і клопат, пра якія ў ХХІ стагоддзі, даволі нарцысічным часе, столькі размоваў і якіх так не хапае. Мы ўсе ўзаемазвязаныя, звон звініць па ўсіх нас, і ніхто ніколі ў поўнай меры не ведае, чым жыве іншая душа — таму кожны дзень так важна праяўляць дабрыню, клопат, разуменне і падтрымку да блізкіх людзей, сяброў, калег, проста незнаёмцаў, наваколля, жывёлаў.

Гвалт спараджае гвалт. Энергія дабрыні і не-гвалтоўных паводзінаў спараджае дабрыню і любоў, часам для гэтага дастаткова толькі пасміхнуцца, часам — не ўзяць пластыкавы пакунак у краме, часам адказаць даверам на давер, а часам проста адкрыць сэрца. Важна не толькі слухаць, але і чуць — прапускаць праз сэрца, праяўляць разуменне, не баяцца паказаць любоў, думаючы, што гэта праява слабасці.

Чалавек — істота разумная і свядомая. У нас ва ўсіх ёсць выбар, хаця многім з нас на пост-савецкай прасторы вядомы іншы падыход ў мысленні. Мы ўсе маем выбар, мы можам выбраць: пачуць і адкрыць сэрца, дапамагчы іншаму, прысвяціць час, дазволіць атрымаць дапамогу.

СЛУХАЦЬ І ЧУЦЬ — гэта яшчэ і пра сябе, пра тое, што абавязкова трэба слухаць сябе і адпусціць страх быць сабой. Самавыказвацца, чуць сябе — гэта значыць любіць сябе і прымаць. З гэтага і толькі з гэтага пачынаецца здольнасць да таго, каб чуць іншых. Чалавек — істота складаная. Таму часам любіць і паважаць людзей бывае даволі няпроста. Мы вучымся рабіць гэта кожны дзень праз спачуванне, дараванне, клопат. Мы вучымся слухаць і чуць адно аднаго, чуць прыроду

Што мы чуем?

Калі я была маленькай, мама аднойчы спытала ў мяне, кім я хачу стаць, калі вырасту. Я адказала, што хачу стаць міратворцам. Я ўяўляла, як з экранаў тэлевізараў буду расказваць усім людзям на зямлі, як важна любіць адно аднаго і не ваяваць. У прынцыпе ўсё, што я раблю — пра гэта. Пра тое, каб адчуваць тонка і праяўляць сардэчнасць, эмпатыю. Я маю, можа быць, нейкае напаўдзіцячае наіўнае перакананне, што гэта ключавыя якасці, калі людзі раўняюцца на гэта, то ніякія войны, непавага да слабейшага, гвалт, знявага наваколля — немагчымыя.

«Паўночнае ззянне» сёлета як міратворац. Прапаноўвае «спыніць агонь», спыніцца хаця бы на фестывальны тыдзень, улучыць троху часу, абвастрыць увагу і паслухаць. Пра правы жанчын і кампаніі супраць хатняга гвалту, пра жудасныя наступствы псіхалагічнага, эмацыйнага, сэксуальнага, фізічнага і фінансавага гвалту, пра экалагічную катастрофу і змену клімату, пра знікненне цэлых экасістэм, пра рэкордныя выкіды вуглякіслага газу ў атмасферу, пра менталітэт пераспажывання і перавытворчасці, пра патрыярхат. І, усё ж такі, нягледзячы ні на што, пра любоў і прыгажосць.

Паслухайце пра гэта, паспрабуйце пачуць, выйдзіце з зоны камфорту, калаўроту стрэсу і цэйтноту і проста паслухайце, адчуйце, пачуйце. У свеце столькі дабрыні і любові, колькі мы можам сабе ўявіць. І ў нас заўжды ёсць выбар, што думаць і як адчуваць.
Заснавальніца і дырэктарка
кінафестывалю «Паўночнае ззянне»
Воля Чайкоўская
Навіны
Нашы партнёры